Sluit je aan

Neem eens een kijkje op Twitter, Facebook en LinkedIn.

TwitterFacebookLinkedInWhatsApp

Of sluit je aan bij een van onze besloten groepen.

Facebook Facebook-groep algemeen

Facebook Facebook-groep jongeren

Facebook Facebook-groep volwassenen

Facebook

Facebook-groep partners van Touretters

Webshop

In onze webshop vindt u diverse publicaties over de symptomen, oorzaken en behandeling van het syndroom van Gilles de la Tourette. Gratis voor donateurs!

Agenda

Naar de agenda

Twitter

StichtingGTS: Tip: houd ook tijdens de kersttijd op school zoveel mogelijk vast aan de bestaande structuur, om o.a. kinderen met… https://t.co/IiHVfosSAD
StichtingGTS: Bij dwangrituelen is het het beste ze niet te verbieden, maar er ook niet in mee te gaan, omdat ze de neiging hebbe… https://t.co/mrj5BnLUFu
StichtingGTS: *GAMEDAG* Schrijf in je agenda: op 20 januari organiseren wij weer een gamedag voor tieners met Tourette in de leef… https://t.co/sRYzAaei9D

Blog: Kinderwens

Door: Chris van Rooij

Ik twijfelde aan mijn kinderwens. Sinds ongeveer 2015/2016 is mijn beeld over mezelf en mijn leven (en met name mijn toekomst) nogal veranderd, mede door de ziektewet waar ik in zit. Omdat ik tegen de 30 loop en ik leeftijdgenoten zie trouwen en kinderen krijgen, ben ik mezelf steeds vaker de vraag gaan stellen: ‘Wil ik later kinderen?’ Hoewel ik vier jaar geleden nog enthousiast ‘JA!’ riep, denk ik daar nu anders over. Inmiddels heb ik voor mezelf de knoop doorgehakt: ik wil geen kinderen.
Wellicht is dit voor sommigen even schrikken. Het algemeen maatschappelijke beeld en de algemene verwachting is nog steeds dat iemand kinderen wil. Dat het een vanzelfsprekende en uitgemaakte zaak is. Wie wil er nu geen kinderen? Nou, ik dus.

Erfelijkheid
Mijn belangrijkste reden om bewust kinderloos te blijven is vanwege de erfelijkheid. Ik heb zowel Gilles de la Tourette als ADD als OCD. Alle drie de aandoeningen zijn (in bepaalde mate) erfelijk overdraagbaar. Dat betekent dat de kans aanwezig is dat mijn kind later dezelfde aandoeningen krijgt. Dat wens ik niemand toe. Van een andere kant bekeken: stel dat ik kinderen krijg en die ontwikkelen ook deze aandoeningen, kan ik er dan voor ze zijn? Natuurlijk is het antwoord: ‘ja’. Ik ben immers bekend met de aandoeningen en kan mijn kind als geen ander ondersteunen en wegwijs maken. Maar, en nu komt het gedeelte dat veel mensen vergeten, ik moet zelf lichamelijk en geestelijk in staat zijn om zo’n kind op te voeden.

Ik kan het niet opbrengen
Want, als ik goed nadenk en eerlijk naar mezelf toe ben, ken ik mezelf inmiddels goed genoeg om te kunnen zeggen dat ik het qua energie, geduld en verdraagzaamheid niet ga trekken om een of meerdere kinderen met deze aandoening(en) op te voeden. Vaak vraagt zo’n kind nu eenmaal meer aandacht en begeleiding, zoals bij mij ook het geval was. Het wordt niet begrepen, wordt gepest, bloeit later op, maakt moeilijker vriendjes, moet aan medicatie, heeft hulp nodig op school, heeft woedebuien, etc. Dit is niet alleen voor het kind vervelend, ook voor mij. Want: voor mijn gevoel ben ik de veroorzaker van al het leed (ik geef het immers zelf door) en ik kan het gewoon niet opbrengen om dan elke dag maar klaar te staan, eindeloos geduld en begrip te hebben. Ik heb ook nog mijn eigen ‘Tourette plus’ om mee te dealen.

In balans
Zoals mijn leven er nu uit ziet, en dat is nogal eenvoudig en prikkelvrij nu tijdens mijn ziektewet waarin ik weinig activiteiten heb, hecht ik alsnog enorm veel waarde aan persoonlijke ruimte, vrijheid, rust en ontspanning. Die heb ik nodig om de stress en ongemakken van o.a. de Tourette tegen te gaan. Ik moet in balans blijven. Met kinderen die veel aandacht en zorg vragen, vrees ik dat ik mezelf op een gegeven moment overvraag. Daar wordt niemand gelukkig van.

Chris van Rooij (29 jaar) heeft sinds zijn vierde levensjaar Tourette. Vier jaar geleden kreeg hij pas officieel de diagnose. Voor die tijd heeft hij jarenlang aangemodderd, maar nu is het fijn om duidelijkheid te hebben en inmiddels heeft hij het aardig geaccepteerd.