Sluit je aan

Neem eens een kijkje op Twitter, Facebook en LinkedIn.

TwitterFacebookLinkedInWhatsApp

Of sluit je aan bij een van onze besloten groepen.

Facebook Facebook-groep algemeen

Facebook Facebook-groep jongeren

Facebook Facebook-groep volwassenen

Facebook

Facebook-groep partners van Touretters

Webshop

In onze webshop vindt u diverse publicaties over de symptomen, oorzaken en behandeling van het syndroom van Gilles de la Tourette. Gratis voor donateurs!

Agenda

Naar de agenda

Twitter

StichtingGTS: Onze regio-avond in Brabant was weer een fijne bijeenkomst. Er werd gesproken over school, medicatie, frustratie en… https://t.co/BdUVjVNutD
StichtingGTS: Vrijdag was er een regio+ avond in Nieuw Vennep met lezingen van Hans Eijsackers, Rebecca Carper en Dorine Vermeule… https://t.co/AROUm52KpF
StichtingGTS: We are looking forward to continuing our Tackle your Tics pilot study, funded by @TourettesAction! Here you can see… https://t.co/5l9FQ5GcOb

Blog: De diagnose

Door: Jorik Oppedijk

“Stop! Jorik, stop nou!” riep mijn vader toen ik in de zomer van 2002 de gewoonte had ontwikkeld dagelijks in zijn wankele caravan op en neer te springen op de karton-achtige vloer. Ik telde de sprongen nauwkeurig. Met een benauwde blik in zijn ogen duwde mijn vader met zijn handen mijn schouders neer in de hoop dat deze actie mij het springen onmogelijk zou maken. Tevergeefs, mijn judo-lessen en de dwang om te springen maakten mij sterk voor hem. Bezorgd keken hij en mijn moeder elkaar aan, zich afvragend wat er nou toch met mij aan de hand was.

Andere conclusies
Als de goede ouders die zij waren besloten zij onderzoek te laten doen naar deze mysterieuze aandoening van hun zoon. Het diagnostiek team van het toenmalige RIAGG deed na de pogingen van de school als eerste een poging met een goed onderbouwde diagnose te komen. Elk lid van het vierkoppige team kwam na grondig onderzoek met een andere conclusie. Het zou overbezorgdheid zijn van mijn moeder en zij moest maar ouderbegeleiding volgen. Nee, ik deed het slechts om aandacht te trekken omdat ik het jongste kind in het gezin was. Welnee, de schoolklas was te groot wat mij stress zou geven. “Mensen, hebben we het wel over hetzelfde kind?”, vroeg een ‘deskundige’ zich af. De vierde uitslag was meteen de meest originele. Mijn tics werden veroorzaakt door de keuze van mijn ouders om voor co-ouderschap te gaan. Als zij weer gingen samenwonen, zouden de tics verdwijnen. De verwarring en onduidelijkheden werden door deze uitkomsten alleen maar vergroot.

'Dokter Tic'
Mijn ouders gaven niet op. Koelbloedig namen ze me mee naar een particuliere pedagogen- en psychologenpraktijk in onze woonplaats. Weg van dat RIAGG en hun team. Een vriendelijke orthopedagoge, genaamd Liëtta, meldde na één sessie al dat zij zeker niet meeging in de visies van het diagnostiekteam. Zij raadde ons de beste kinderpsychiater aan die aan haar team was verbonden. Deze geniale arts was dr. Joop van Bon, later in ons gezin bekend als ‘Dokter Tic’.

Slecht nieuws
Dokter Tic opende de deur van zijn spreekkamer. Mijn moeder nam plaats op een comfortabele stoel. Ik niet, ik kneep mijn ogen dicht en maakte sprongetjes. Tussendoor schopte ik met tussenpozen zes keer tegen de maagdelijk witte verf op de muur. Nog geen minuut verstreek toen de observerende arts zich tot mijn moeder wendde: “Ik zie het al, dit is Gilles de la Tourette". Argwanend bekeek mijn moeder deze boodschapper van slecht nieuws. “Ik heb het dossier ook gelezen”, probeerde hij haar te overtuigen. Nog enigszins kwestieus van de vorige ‘encounters’ met hulpverlening verzocht mijn moeder een second opinion van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Dat vond Dokter Tic heel begrijpelijk. Een professor in de neurologie bevestigde wat al gezegd was, want zó goed was Dokter Tic.

Eindelijk duidelijkheid
Deze officiële diagnose veranderde alles. Mijn ouders hadden na jaren eindelijk de duidelijkheid waar zij al oh-zo-lang naar snakten. Het door Dokter Tic gevelde oordeel, in de vorm van een officiële DSM IV classificatie, werd naar de school en de sociale omgeving van ons gezin gecommuniceerd. Plots was ik geen verwend, om aandacht vragend, agressief kind meer. Mijn ouders werden bewonderenswaardig goede opvoeders bevonden. Diagnose binnen, de trein kon gaan rijden, want dit was nog maar het begin.

Over Jorik:
Jorik (1996) is de nieuwe blogger en het jongste redactielid van Stichting Gilles de la Tourette. Hij studeert journalistiek in de hoofdstad van de provincie Overijssel: Zwolle. Met zijn MBO-diploma Mediavormgeving op zak vond hij het nodig zijn grenzen te verleggen door een HBO-opleiding te starten. Jorik is een trotse Touretter. De Tourette heeft hem gemaakt tot wie hij nu is. Hij wil iedereen verblijden met verse blogs, verhalen en artikelen over wat hij observeert, meemaakt en denkt.