Sluit je aan

Neem eens een kijkje op Twitter, Facebook en LinkedIn.

TwitterFacebookLinkedInWhatsApp

Of sluit je aan bij een van onze besloten groepen.

Facebook Facebook-groep algemeen

Facebook Facebook-groep jongeren

Facebook Facebook-groep volwassenen

Facebook

Facebook-groep partners van Touretters

Twitter

StichtingGTS: RT @PGOsupport: De patiëntenbeweging is heel succesvol. Informatievoorziening en lotgenotencontact zijn in goede handen. Maar er wordt méér…
StichtingGTS: @Yanaika_Zomer Sorry dat jij hier nu steeds tussenzit! We waren erg blij met je reactie :)

Webshop

In onze webshop vindt u diverse publicaties over de symptomen, oorzaken en behandeling van het syndroom van Gilles de la Tourette. Gratis voor donateurs!

Agenda

Naar de agenda

Blog: Angst en paniek

Door: Debbie Jansen

Taekwon-Do NK Middelburg 2018
Het is zondagmorgen vroeg dat de wekker gaat.. We dienen er om 8.00 uur te zijn. Nog wakker wordend maar vrolijk rijden wij (ik, zoon en tante) naar het mooie Zeeland. Hij heeft er goede zin in, een prachtige zonsopgang komt ons tegemoet bij de Deltawerken.

Durf
De coaches verzamelen de kinderen en verzorgen de meting en weging. Ondertussen verplaatsen wij ons naar de tribune. De ochtend verloopt prima en hij mag 10.30 uur zijn eerste tuls laten zien voor de jury. Hij is het eerste rondje af, maar dat boeit hem niet zo. Hierna duurt het lang voordat hij de mat op mag voor het sparren. Vlak hiervoor zoekt hij ons op de tribune op en komt naast me zitten. “Ik ben ineens zo misselijk, Ik denk dat ik toch maar niet ga sparren”, zegt ie.
Okée, rustig blijven is een must, dit is namelijk niet de eerste keer dat dit gebeurt. “Mam, ik voel me niet goed” en inderdaad hij wordt spierwit. Hij voelt de angst om zijn kleine hart slaan en hij durft ineens niet meer. Ziek van de zenuwen maakt het hem plotseling. Ook begint hij zeer slecht over zichzelf te praten, dat hij niet goed genoeg is en ze toch niet kan verslaan. Op dat moment wordt hij opgeroepen... zijn tegenstander staat te wachten en hij is NU aan de beurt.

Vertrouwen hebben
In deze toestand loop ik met hem mee tot aan de zaal en zeg tegen hem “Je kunt het wel moppie, vertrouw op jezelf”. Alles wat ik nog meer zou zeggen komt niet aan en ik keer terug naar de tribune. Ik zoek hem over het veld en zie een bekende die zich over hem ontfermt en hem moed inspreekt. Hij steekt zijn duim omhoog en ik maak hieruit op dat hij toch gaat sparren. Wat knap!! Hij heeft zichzelf herpakt en gaat ervoor. Hij begint en hij doet het goed. Hij luistert goed naar wat de coach zegt en wint met 4-0 (ongelofelijk!) en moet eigenlijk gelijk door naar de volgende ronde. Dit is gelijk de finale en het gaat om de eerste plek. In een split second is de paniek terug en ik zie hem zijn bescherming af doen. Hij wil en kan niet meer door, zo van streek is hij. De witte handdoek wordt in de ring gegooid.

Sterk zijn
Huilend vang ik hem bij de deur van de zaal op. Boos en verdrietig is hij en noemt zichzelf een loser! Hij zegt tegen me, door zijn tranen heen, dat hij nu toch tweede is en dat hij dit niet verdient. Ik zet hem overeind, knuffel hem en zeg dat ik apetrots op hem ben en hij dat zelf ook moet zijn. Ik zeg: “Je bent tweede, je hebt het top gedaan en ga nu gauw je medaille ophalen!”

Ontlading
In de auto komt hij bij en zie je hem verwerken wat er zojuist allemaal gebeurd is. Hij baalt goed van zijn eigen angsten en ook dat hij zijn eerste plek “cadeau” heeft gegeven aan de tegenstander. Moe is hij van alle inspanningen en valt in de auto in slaap. Zucht. "Tourette, je valt soms niet mee!"

Over Debbie
De positief ingestelde 37-jarige Debbie uit Delft heeft een zoon van 11 jaar met Tourette/ADHD, die de nodige aandacht vergt. Haar man en zij hebben een eigen bedrijf. Zelf staat zij graag in de keuken en andere hobby's zijn zwemmen, cardio/fitness, lezen en schrijven over van alles wat zij met haar gezin meemaakt. Een aangeboren heupdysplasie houdt haar flink bezig en beheerst een groot deel van haar leven. Zij houdt van gezelligheid en humor en dat is wat ze thuis belangrijk vindt. Sinds januari 2018 schrijft ze blogs voor Stichting Gilles de la Tourette en hoopt hiermee een herkenning te zijn voor andere ouders.