Yente: Positieve werking muziek op Tourette

Grote artiesten

Billie Eilish & Lewis Capaldi zijn twee hele bekende artiesten, beiden met de diagnose Tourette. Ik denk dat de eigenschappen van een creatief brein, uitgesproken talent en ‘geen kudde dier zijn’, een goede is om zo’n toffe muzikant te worden. Want ook bij deze mensen is het niet vanzelf gegaan, aldus sociale media en de documentaires. Hoe superknap is het dan wel niet en hoeveel respect mag je dus voor deze mensen hebben. Want ik denk dat wij allemaal wel weten hoeveel mooie momenten Tourette met zich meebrengt, maar ook hoe veel last je er soms van en mee kan hebben.

Kritische stemmetjes

Maar Tourette in combinatie met muziek kan zooooo veel dingen brengen. Let’s start by the beginning…

Ik ben toen ik zo’n acht jaar oud was, begonnen met vioolles. Dit heb ik ongeveer zes jaar gedaan. Maar omdat mijn kritische stemmetje van ‘Het klinkt vals’ of ‘je doet het niet goed’ steeds de overhand nam, ging de lol eraf en ben ik ermee gestopt. Totdat ik voor een jaar of twee geleden een ukelele kreeg van mijn vader. Ik ben verliefd op dit instrumentje en het geluid vind ik fantastisch. Doordat ik geen les volgde, maar mijzelf via YouTube alles aanleerde, ging mijn eigen opgelegde druk eraf. Ik begon muziek maken weer zo leuk te vinden, dat ik me ook maar gewaagd heb aan het zelf aanleren van gitaar. Ook dit beviel goed. Maar ik had van kinds af aan een, toch wel onbesproken, droom: zingen.

Vol spanning ging ik de eerste keren naar zangles. Want ‘het klinkt vals’ of ‘je doet het niet goed’ kwam toch nog een beetje naar boven. Op een of andere manier. Ik denk dat, mede door het zelf aanleren van de instrumenten, de druk verdween. Want ja, je gaat er soms flink naast als je voor de eerste keer je YouTube-video in slow motion zet, om het beter na te kunnen spelen. Maar er zat voor mij geen presteren achter. Ik legde mij het ‘moeten’ niet meer op. Maar goed, terug naar de zangles. Eenmaal bezig met mijn eerste liedje, kon ik zo in de muziek komen en voelde het zo vrij. Alle kritische stemmetjes verdwenen en ik kon écht genieten. Ondanks de spanning, ondanks de stress.

Uitlaatklep

Muziek is een enorme uitlaatklep voor mij. Wat in mijn hoofd zit, schrijf ik op in een rijmende tekst, verzin en maak er een akkoordje op, en daar blijft het dan ook bij, haha. Het gaat erom dat ik nu na jaren iets gevonden heb wat ik kan toepassen om mij rustig te maken, te ontspannen, lol te hebben en mijn hoofd (iets) leger te krijgen. Het teksten schrijven kan je in verzuipen, je gevoel kun je erin leggen, even opladen en het lucht gigantisch op.

Uitdaging

Maar, ik moest meer uitdaging hebben en op een gegeven moment ken je de ukelele wel een beetje. Dus… PIANO! Super multitasken en veel dingen tegelijkertijd toepassen. Heerlijk. In no-time had ik ‘Comptine D’un autre été’ door en kon ik het feilloos spelen. In dit lied gebeurt zo veel, moet je op zo veel dingen letten en gaat je linkerhand zo veel anders dan je rechter. Het ritme vinden etc helpt mij goed om even ticvrij te zijn.

Kortom: muziek brengt niet alleen een bepaald gevoel op, maar het kan ook nog eens helpen om in je eigen wereldje te duiken. Even rust!

Yente Ligtenberg (2003):
Het beste maatje van Yente is Nebu, die op een hele speciale manier aan haar zijde staat. Nebu is namelijk in opleiding als hulphond voor Yente. In haar blogs schrijft ze uiteraard ervaringsverhalen, maar ook over het hebben van een hulphond voor haar Tourette, omdat ze denkt dat zo’n bijzonder maatje voor veel meer mensen met Tourette, enorm waardevol kan zijn.