Sluit je aan

Neem eens een kijkje op Twitter, Facebook en LinkedIn.

TwitterFacebookLinkedInWhatsApp

Of sluit je aan bij een van onze besloten groepen.

Facebook Facebook-groep algemeen

Facebook Facebook-groep jongeren

Facebook Facebook-groep volwassenen

Facebook

Facebook-groep partners van Touretters

Webshop

In onze webshop vindt u diverse publicaties over de symptomen, oorzaken en behandeling van het syndroom van Gilles de la Tourette. Gratis voor donateurs!

Agenda

Naar de agenda

Twitter

StichtingGTS: Soms zijn er aanwijsbare redenen voor het toe- of afnemen van tics, maar soms komt het gewoon door het natuurlijke… https://t.co/u6p9QZ9FqG
StichtingGTS: RT @wijzijnmind: Leuk! Psychiater @oosterhoff2 is vanavond te gast bij @RTLLateNight om te vertellen over het winnen van de @wijzijnmind #A
StichtingGTS: Wij feliciteren psychiater Menno Oosterhoff (@oosterhoff2) met het winnen van de Antonie Kamerling Award, voor zijn… https://t.co/xaoSmW3B1A

Jongvolwassenen

Ben je tussen de 17 en 30 jaar en heb je Tourette? Kom dan eens naar onze bijeenkomsten voor jongvolwassenen. Wij organiseren regelmatig bijeenkomsten, meestal in de vorm van een leuke activiteit. Soms houden we een gezellig Tourette Café om ervaringen uit te wisselen en gewoon een leuke tijd met elkaar te hebben. Je bent van harte welkom!

Wil je op de hoogte blijven van onze bijeenkomsten?

Terugblik op Tourette Café: "Voor één keer even niet de enige"

Onlangs organiseerden wij een Tourette Café voor jongvolwassenen (17 tot 30 jaar) met Tourette. In Utrecht was café 't Gras van de Buren gastheer. Chris van Rooijen, contactpersoon van de jongvolwassenen, nam voor aanvang contact op met dit café in de Domstad. Chris: "Dit café was van tevoren erg enthousiast over ons en wilde ons graag ontvangen.'

Veerle en Angelique schreven een blog over deze dag.

Veerle Lijnse, 24 jaar

Het was een zonnige zondag in september en ik was ongelofelijk zenuwachtig voor mijn allereerste Tourette Café. Ik had er nooit echt behoefte aan gehad om contact te zoeken met andere Touretters, maar niet zo heel lang geleden veranderde dit en werd ik lid van de Facebookgroep 'Tourette Jongvolwassenen'. Ik voelde me er gelijk heel welkom en begrepen. Dit zorgde ervoor dat ik, toen er een bijeenkomst georganiseerd werd, meteen enthousiast was en me ervoor aanmeldde.

Ik vond het heel fijn dat anderen me vertelden dat zij de eerste keer ook zo zenuwachtig waren als ik nu was; dat stelde me op mijn gemak. Het was heel bijzonder om eindelijk eens Touretters te ontmoeten en ervaringen te kunnen delen. In mijn dagelijks leven probeer ik soms aan mensen uit te leggen hoe het is om Tourette te hebben, maar eigenlijk is dat onbegonnen werk. Daarom vond ik het ook zo fijn dat bij deze groep mensen één blik naar elkaar al genoeg is. Wat ik ook erg mooi vond om te zien, is dat er een hechte groep is ontstaan in vorige bijeenkomsten, en dat deze groep openstaat voor nieuwe mensen.

Mocht je twijfelen om een bijeenkomst bij te wonen, dan wil ik je zeggen dat het heerlijk is om alle schaamte even te kunnen laten gaan, en écht te kunnen zijn wie je bent.

Angelique Haverkamp, 27 jaar

Eén keer niet de enige

Zondagmiddag om 14:00 uur kom ik aan in Utrecht, na 167 kilometer afgelegd te hebben met mijn zes maanden jonge rijbewijs. Zou de bijeenkomst de reis waard zijn? Vooraf spookten ongevraagd enkele vragen door mijn hoofd. Zouden veel mensen elkaar al kennen? Zal ik als ‘nieuweling’ aansluiting vinden bij de groep? Is mijn Tourette ‘zwaar genoeg’ om herkenning te vinden bij de rest?

Na twee uur reistijd is het me gelukt om de spanning van me af te zetten. Het wordt vast hartstikke leuk! Vol goede moed loop ik het café binnen en in een rustige hoek achterin vind ik de club waar ik bij hoor. Iedereen lacht me vriendelijk toe. De ontspannen sfeer waarin ruimte is voor een grapje, valt me direct op. Om mezelf nog veiliger te voelen, vraag ik direct of er nog meer mensen voor het eerst aanwezig zijn. Direct gaat een aantal handen in de lucht!

Na één drankje kan ik al vaststellen dat ik me erg op mijn gemak voel, ondanks dat ik meer tics heb. De nieuwelingen worden ontzettend goed opgevangen en krijgen automatisch een plek in de groep. Ik merk aan mijzelf dat ik iedereen direct onbevooroordeeld aardig vind, ondanks dat ik sommigen nog niet eens gesproken heb. We zitten immers allemaal in hetzelfde schuitje en deze middag zijn we allemaal even niet de enige. We maken immers allemaal ongecontroleerde bewegingen en geluiden.

Om 17:30 uur eten we nog een broodje bij de Subway. De heftigheid van de tics zijn verminderd en de vermoeidheid slaat bij een groot gedeelte van de groep toe. Zonder iets aan elkaar te hoeven uitleggen, besluit iedereen om 18:00 uur moe en voldaan richting huis te gaan. Op de 167 kilometer lange terugweg blijkt het lastig om de glimlach van mijn gezicht af te halen. Aan de telefoon vraagt mijn doortastende en analyserende moeder wat de reden is dat deze ontmoeting mij nou zo blij maakt. Ik kan het maar op één manier duidelijk aan haar uitleggen: ‘Ik was gewoon voor één keer even niet de enige.'

Twijfel je nog steeds?

Lees hieronder een kort interview met Amke (17) die voor het eerst een bijeenkomst bezocht:

Hoe keek je van te voren tegen de bijeenkomst aan?

"Ik was zenuwachtig en gespannen maar ook wel nieuwsgierig naar de anderen." 

Wat heeft de meeste indruk op je gemaakt?
 
"De verschillende soorten tics, de vriendschap die er al zo snel is, en dat je niet hoeft uit te leggen wat je hebt want ze weten het al."
 
Wat zou je zeggen tegen iemand die nog twijfelt om te komen?
 
"Gewoon komen! Het is er super gezellig, vanaf moment 1 kan je al met elkaar goed praten. Het voelt meteen alsof je elkaar al jaren kent, het is gewoon super!"